სახით იატაკისკენ,

კეფით ჭერისკენ.

ჯანდაბა!- გავიფიქრე მე-როდემდე უნდა ეკიდოს ასე?

-ის გამოდარებას ელოდება-მიპასუხეს.

-მეც ველოდები გამოდარებას!

-მას მორწყვის ეშინია.

-გაფრინდეს მერე

- როგორ გაფრინდება გამოდარებას ელოდება-მიპასუხეს გაბრაზებული ხმით. 

-მეც ველოდები გამოდარებას! ჭია, ჭიამაია ,ხვალ როგორი დარია? ჩავკივი მე.

-შეხედეთ მგონი სცივა!

-ხვალ როგორი დარია? ჭიამაია უფრო მომეკრო თითზე.

- გამოიდარებს და გაფრინდება!

მე კი ინდიელთა ტომის შამანივით ერთი და იგივეს ვლუღლუღებდი:

- “ჭია, ჭიამაია ,

ხვალ როგორი დარია?”

-გაჩუმდით მას ეშინია!

-მეც მეშინია! რომ არ გამოიდაროს?

-გამოიდარებს!

-თქვენ საიდან იცით?

-რომ არ გამოიდაროს მოკვდება!

-მერე გაფრინდეს და გამოიდარებს!

-ჭიამაია ამინდს ვერ ცვლის!

-აბა ვინ ცვლის?

-არ ვიცი!

-თუ არ გაფრინდება მოკვდება!

-კი ნამდვილად მოკვდება!

-გაფრინდი ჭიამაიავ, გთხოვ!

-ნუ უყვირიხართ ეშინია!

-რომ არ გაფრინდეს ხომ მოკვდება!

-მოკვდეს მერე თქვენ რა?

-როგორ თუ რა, მე მინდა რომ გამოიდაროს!

-ჭიამაია ამინდს ვერ ცვლის მეთქი!

-თუ არ გაფრინდება მაშინ მოკვდება. 

“ჭია, ჭიამაია ,

ხვალ როგორი დარია?”

-იმედია კარგი!-ჩაიბურდღუნა ჭიამაიამ და იდაყვზე ამაცოცდა. 

             თბილად ჩაიცვა. დაბლა ჩავიდა. რაღაც უხამსი ამინდი იყო. თოვდა კი არა ცა იდორბლებოდა. რაღაც საშინელი თოვლჭყაპი მოდიოდა. უცებ მოუნდა რომ თოვლზე გაევლო, თოვლის ხრაშუნი შეეგრძნო ფეხებქვეშ. უცებ იღებს ტელეფონს. რეკავს :

–შენ ხარ?

-…

–არ გინდა გავისეირნოთ?

-…

–კარგი ადგილია.

–…

–გინდა თუ არა?

–…

–არ მენდობი?

–…

–კაი აგერ მთა რომა არის მანდ ავიდეთ სუფთა ჰაერი ჩავყლაპოთ და დავბრუნდეთ.

–…

–კი ნამდვილად საღ ჭკუაზე ვარ.

–…

–კაი გთხოვ სასეირნოდ წასასვლელად ჯანმრთელობის ცნობას ნუ ამაღებინებ.

–…

–რა ვუყო მინდა წასვლა!

–…

–მაგიტომ მიყვარხარ.

–…

–ნუ დაიწყე შენებური ახლა, ჩაიცვი და ნახევარ საათში ჩემთან გაჩნდი. თბილად ჩაიცვი კარგი?

       აირბინა სახლში ჩაიცვა და ისევ უკან დაბრუნდა. კორპუსის წინ დაააბოტებდა უაზროდ. საიდან მოსდის ამდენი იდიოტი აზრები თვითონაც ვერ ხვდებოდა. გოგოც მოვიდა.

–ესაა თბილად ჩაცმა?

–ოჰ ნუ  დამიწყე ბებიაჩემივით ახლა.

–ბებია მეძახე და გნახავ ფილტვების ანთებით 

–აჰა მწყევლი და მჩხიბავ კიდევაც.

–გჩხიბავ ხო ჯადოს გიკეთებ.

–არ წავიდეთ? 

–წავედით

–კიდევ კაი აქ ახლომახლო ევერესტი არაა, თორემ ვიცი შენი ამბავი იმის დალაშქვრასაც მომთხოვდი.

–ურიგო არ იქნებოდა. ისე ამდენი გეოგრაფია საიდან ა?

–შე იდიოტო, გაეთრიე და ბევრს ნუ ტლიკინებ, თორემ საერთოდაც გადავიფიქრებ წამოსვლას.

-კაი , კაი მაპატიე და წავედით თორემ დაგვიღამდება.

მთის შუა წელამდე ძველი საბაგირო გზით მივიდნენ. უსიამოვნო ჭყრიალით მიდოდა ზემოთ, კაბინა.  ტროსები ნისლში არც ჩანდა და ისეთი შთანეჭილება იქმნებოდა თითქოს ჰაერში იყვნენ  გამოკიდებულები.

-მცივა-თქვა გოგომ.

-ჰო, ცივა-კვერი დაუკრა ბიჭმაც.

საბაგირომ ნაძვნარანდე მიიყვანა. გარშემო უამრავი ნაძვი იდგა. ნისლი მართლაც სასწაულებს ახდენდა . ულამაზესი იყო, თითოეული ხე რაღაც ზმანებასსავით გამოკრთებოდა ხოლმე მიახლოებისას და ისევე უცებ გაქრებოდა როცა კი ცოტა მანძილს გაივლიდი. ცა სულ ახლოს იყო ნაძვების კენწეროებთან. ცოტა დაიბნენ კიდეც საით უნდა წასულიყვნენ აღარ იცოდნენ, ბოლოს  გადაწყვიტეს სულ ზემოთ ევლოთ. ამასობაში გვარიანად გახურდნენ აღარ სციოდათ მაგრამ ახლა მოშივდათ.

-მოდი თან ვიაროთ და ისე ვჭამოთ, თორემ ახლა რომ დავსხდეთ გავიყინებით ალბათ-თქვა ბიჭმა.

გოგომ თავი დაუქნია, ძალა სულ გამოლეოდა. ბიჭს შეეცოდა .

-დაიღალე?

-ხო ძალიან.

-გინდა ზურგზე შეგისვამ?

-ზურგზე შემისვამ?

-ხო რა იყო? აესე, მოგიგდებ ტომარასავით და აგათრევ ზემოთ.

-ო, მართლა იდიოტი ხარ მგონი!

-იდიოტი? აი, როგორ ესმით ჩვენს დროში რაინდობა.

-დიდი ვერაფერი რაინდობააა მანდილოსნის აჩიკუდათი აყვანა მთის ფერდობზე.

-კაი მაშ დრაკონი თუ დაგესხა თავს და მოტაცება დაგიპირა, დამიძახე აგერ ვარ.

-ოჰ დიდო რაინდო ფილიპ, რა მადლიერი ვარ გულში იმედი რომ ჩამისახეთ.

-ჰეჰეი! ხედავ მოვედით მოგზაურო. მგონი მოვაღწიეთ აღთქმულ მწვერვალს.

-ეს არის?

-ხო ესაა!

-უი რა ძაან გაქუცული ჩანს, ქვემოდან უფრო ლამაზია.

ბიჭს ეს ბოლო სიტყვები აღარც გაუგია. სქელი ნისლი მთელ ჰორიზონტს ფარავდა. დაბლა ქალაქი საერთოდ არ ჩანდა. მხოლოდ რამდენიმე მწვერვალი იყო ამოსვეტილი აქა იქ და ზემოდან ცა იყო ჩამომხობილი რძსფერი ცა. უშველებელი ფნტელები ცვიოდა. გოგოს შეხედა.

-აიხედე მაღლა.

-რა ლამაზია.

რაღაც სასიამოვნო სიცივე იყო. ბიჭს უცებ მოუნდა რომ ამ სიცივის ნაწილი გამხდარიყო. ჯერ ქუდი მოიხადა. მერე პალტო გაიძრო, ჯემპრი, მაისური, შარვალი. გოგო გაფართოებული თვალებით შესცქეროდა

-რას აკეთებ?

-მინდა ამ მოვლენის, ამ თოვლის და საერთოდ ამ ზამთრის ნაწილი გავხდე. მინდა ჩემს კანზე ფანტელები ვიგრძნო და სიცივე მინდა ვიგრძნო როგორია.

         ბიჭი სულ გაშიშვლდა და თოვლში გადავარდა გულაღმა. ცა რძისფერი იყო და შავი ფანტელები ცვიოდა. გოგო გაახსენდ თავი წამოყო. გოგოც შიშველი იყო. რძისფერი მკლავები წვივებზე შემოეხვია და ნიკაპი მუხლებზე ჩამოედო. თმა გვერდზე ჰქონდა ჩამოშლილი. ბიჭი მიუახლოვდა მკლავები და მხრები სიცივეზე დახორკლილი ჰქონდა. სიცივისგნა და სირცხვილისგან თვალები დახუჭული ჰქონდა. ბიჭმა ნიკაპი აუწია , ჯერ მარჯვენა ქუთუთოზე აკოცა, მერე მარცხენაზე, მერე ქვედა ტუჩზე, ყელზე, მკერდზე. ცხელ სხეულებზე თოვლის ფანტელები ნემსებივით ესობოდა. სუნთქვა მთის ნიავში გადაიზარდა და სხეულების ორთქლი ნისლივით შემოერტყათ გარს. ცივი ხელები, სველი ტუჩები, სუნი, სველი თმის  და ფანტელების  სურნელი, სურვილი თვალებში სიბნელედ იქცა და  ამ სიბნელეში საიდანღაციდან მოისმა მიყვარხარ, მერე  უზარმაზარი თავისუფლება და სითბო, რომელსაც სიცივე აჭამდა ნელნელა კიდეებს. 

თოვლში იწვნენ გვერდი-გვერდ ზედ ათოვდათ.

-არ მინდა თოვლი გადნეს-თქვა გოგომ.

-არ მინდა გაზფხული მოვიდეს-თქვა ბიჭმა.

ზოოპარკია ამის დედაც-ჩაიბურტყუნებ. ზურგზე ამოტრიალდები, მოხერხებულად მოეწყობი და იქვე სასთუმალთან დადებულ სიგარეტს და საფერფლეს დასწვდები. უკიდებ, ცისფერი კვამლი ჭერს მიაწყდება. უკვე ოცნებად გაქვს ქცეული კავმლის ფერი და გემო ერთნაირად სასიამოვნო რომ იყოს. მოწევ, ჩააქრობ, გულმოდგინედ მიაჭყლიტავ საფერფლის ძირზე. პირში საშინლად მყრალი გემო გაქვს, თითებზე უარესი სუნი, მაგრამ მაინც კმაყოფილებით ხარ შეპყრობილი. “მოწევა კლავს” გამცნობს წარწერა სიგარეტის კოლოფზე.

-წადი შენი!

ზლაზვნით დგები. ტანი გებურძგლება, სასიამოვნოა პირველი ორი წუთი, მერე ტრაკის ფხანით უაზროდ მიდიხარ სააბაზანოში. სარკიდან გაბურძგნული, თვალებდასიებული ვიღაც გიყურებს. გაუღიმე, გაგიღიმა. სამზარეულოში გადიხარ. ჩაიდანს ცეცხლზე დგავ, მერე აივანზე გადიხარ, აწიტებ დაბლა და აყურადებ, ხმა მაინც არ გესმის. შემობრუნდები უკან, იცმევ შარვალს, მაიკას, გადიხარ სამზარეულოში. ჩაიდანი ორთქმავალივით ხრჩოლავს. ყავას აკეთებ, მაგიდასთნა ჯდები ჭიქით ხელში და ვითომ აზრიანი თვალებით კედლის და ჭერის კვეთას აშტერდები. ტელეფონი რეკავს. პასუხის ძლიერი სურვილი გიპყრობს ცნობისმოყვარეობის ნიადაგზე, მაგრამ განძრევა გეზარება. ზიხარ ასე ჭერკედელს მიშტერებული და ცდილობ რაც შეიძლება უფრო საშინელი ხმით შეხვრიპო. ყავა მორჩა. ნელა შეისუნთქავ, გამოისუნთქავ , თავბრუ გეხვევა. დგები, იღებ სიგარეტს და გადიხარ აივანზე, თან ანგარიშობ კიდევ რამდენ ხანს გეყოფა ეს ათიოდე ღერი. “მოწევა კლავს” გხვდება თვალში ისევ.

-არა, მაინც რამენს ვეწევი, ვსიო! ეს ბოლო კოლოფია, ამის მერე აღარ ვყიდულობ!

ქუჩაში ხალხი მომრავლდა.

-ნიკაააა!-იჭაჭება დაბლიდან ბავშვი.

-სკოლაშია ნიკა-უპასუხეს მაღლიდან.

-ნიკა ჩამოვიდეს რა!- ყვირის დაბლიდან ბავშვი ეტყობა ვერ გაიგო რა უთხრეს.

-სკოლაშია-მეთქი!-უპასუხეს ბრაზშერეული ხმით , საიდან მოვუყვანო ახლა ამას ნიკა ჩაიბურდღუნა სავარაუდოდ ნიკას დედამ და ოთახში შებრუნდა. ნიკას მაძიებელი გაკვირვებული სახით დარჩა და დაბნეულმა აღარ იცოდა რა ექნა.

-ბიჭი! სკოლაშია ნიკა, სკოლაში-გადასძახებ შენ.

- როდის მოვა?

-აბა მე რავიცი როდის მოვა! ოთახში შებრუნდები.

შენ დანახვაზე, სოროდან გამოსული თაგვი დაფეთებული შევარდება უკან.

-უხ! შე ახვარო რა გიმართლებს დღეს!

ტელეფონი ისევ რეკავს.

-გისმენ!

-მეძინა და ვერ გავიგე!

-მეძინა მეთქი. მოვალ მალე!

-კაი.

ისევ დარეკა ტელეფონმა.

- შე ჩემა ხო გითხარი მოვალ-მეთქი მალე!

- ვაი, ბოდიში.

-კი, კი გასაგებია.

-დიდი მადლობა, კარგად ბრძანდებოდეთ.

იცმევ პალტოს, იღებ ყურსასმენებს,გასაღებს. კარებს გამოხურავ. მეხუთე სართულზე შეჩერდები, იგინები და უკან ბრუნდები, იღებ სანთებელას, აგრძელებ ისევ გზას. გამოიხურავ კარებს. ამჯერად გულდასმით ისინჯავ ჯიბეებს, არაფერი გრჩება.

დაბლა ლოთები სვამენ. გუშინდელი დღე გახსენდება, ტანში უსიამოდ შეგაჟრჟოლებს.

- ბიჭებო!-ენის ბორძიკით ამბობს ერთი: ამჭიქით ჩვენს დედიკოებს გაუმარჯოს, მერე ღრმა აზროვნად ისვამს უფილტრო სიგარეტის მოწევისგან გაყვითლებულ წვერზე ხელს. მხოლოდ ერთი მისჩერებია ინტერესით სახეში. ორი ერთმანეთს ესაუბრება და ხელში კიდეებგამხმარი ძეხვის ნაჭრები უჭირავთ. მსმენელ ლოთს ცრემლი ჩამოუგორდება დაღარულ ჩაშავეულ ლოყაზე.

-გაუმარჯოს! გაანათლოს დედიკოების სულები-ამბობს და სულმოუთქმელად ხუხავს სპირტს.

-მიაყოლე, მიაყოლე-ატენიან ხელში შავი პურის “გარბუშკას” .

შენ ისევ გაგჟრჟოლებს ტანში. ტელეფონი ისევ რეკავს.

დახედავ ნომერს

-აუ რას გადამეკიდა ეს ჩემისა. უპასუხოდ უთიშავ.

ნაგვის ბუნკერთან კატები ბავშვის ხმაზე ჩხავიან. შენ ახლად გაპარსული წვერი საშინლად გექავება.

-უკაცრავად, თუ შეილება ბილეთი წარმოადგინეტ-განჯღრევს უსაშინლესად ჩაცმული კონტროლიორი ქალი. ისე უგემურად გამოიყურება მის შემხედვარეს ყველა ქალზე გეკარგება შტაბეჭდილება. უცებ უბრუნდები სამყაროს. წინ მჯდომი ორი მოხუცი მსოფლიო პოლიტიკას ბჭობს არადა გახსოვს ამოსვლისას შიდა პოლიტიკაზე ნსჯელობდნენ,ვიღაც ბიჭს საქმიანად ჩაურგავს თავი წიგნში, სულ წინ ავტობუსის მძღოლი ბღავის: სარკიდან გამეცალე რა გინდა კარებში მოვაყოლო ვინმე?

ოთახში შედიხარ. ხუთნი ზიან დაბალ, ჟურნალებისთვის განკუთვნილ მაგიდასთან. მაგიდის შუაში ბოთლი არაყი დგას გარშემო “პეჩენიები” აქვს შემოწყობილი,საფერფლეში სიგარეტი ბოლავს. შესვლისთანავე გოგოები გასკანერებენ და უცებ იბრუნებენ უწინდელ უაზრო სახის გამომეტყველებას. სულ გიკვირს ასე, ერთი შეხედვით როგორ შეუძლიათ ყველაფრის დანახვა  -სად ხარ ბიჭო აქამდე? ან რო გირეკავ რატო არ მპასუხობ?

გოგოებს წყენით და საყვედურით ევსებათ თვალები.

-რავი, ხო გითხარი მალე მოვალ მეთქი. ამბობ და იქვე მდგარ პუფში მოწყვეტით ვარდები.ჯიბიდან შეუმჩნევლად იღებ სიგარეტს, მაგრამ მაინც დაგიჭერს გამომცდელი მზერა.

-შე ჩემა რა არის “პალ მალზე” გადახვედი?ფილტვის კიბოს აკიდება გინდა?

როგორ გაღიზიანებს მისი ეს გაწელილი მეტყველება.

-მამაშენს უთხარი ცოტა ფული ჩემი სიგარეტისთვის გამოგიგზავნოს და ვიყიდი რამე უკეთესს! სთავაზობ შენ.

გოგოები უაზრო ირონიით კისკისებენ.

-კაი ვეტყვი!

გოგოები ისევ კისკისებენ.

-ძმა ხარ!- თვალს უკრავ შენ.

ისევ კისკისი, ახლა ბიჭებიც იღიმებიან თან გოგოებს თვალს არ აცილებენ.

-აუ ბიჭო, ოთხშაბათს… იწყებს ერთი

შენ არ უსმენ იღებ ჭიქას და სულმოუთქმელად ცლი. გოგოებს ყურადღება შენზე გადმოაქვთ.

-რა იყო ბიჭო რა ხამივით სვამ რამე მაინც გეთქვა.

-გაგიმარჯოს ეუბნები შენ და თან პეჩენიას ახრამუნებ. პუფიდან დგები და გოგოების დივანზე მიეგდები ფეხმორთხმული. ოთხშაბათის პონტიანი ბიჭი გაღიზიანებული თვალებით შემოგხედავს.

-ჯანდაბა რა უაზრობას ყვება ფიქრობ გონებაში და  თან ცდილობ საფერფლე ახლოს მოიჩოჩო.

-დავლიოთ!აცხადებს მასპინძელი.

-გოგოების ჭიქებს დასწვდნენ და მოსასმენად მოემზადნენ.

-სად ისწავლე შე ჩემა ასეთი სადღეგრძელოები? ირონიულად ეკითხები.

-იარე ბრატ ჩემს გვერდით იქნებ კაცობაც გასწავლო.

გოგოს ახლოს მიუჯდები წელზე ხელს შემოხვევ, ისიც ამჩნევს ყურადღებას და უხერხულად იღიმება. პონტიანი ბიჭი იბოღმება, პოტენციური ნაშა დაკარგა. მერე უცებ გრძნობ როგორ მოგბეზრდა ეს ყველაფერი დგები.

-კაი გავედი მე.

-რა იყო სად გეჩქარება?

პონტიანი ბიჭი ზეიმობს, დღეს უმართლებს ჩათლახს.

-რავი რაღაც ვერ ვარ კარგად-იმართლებ თავს.

-აუ შენ ვინ ხარ? სულ ასე შვრები ხოლმე რაღა სულ ჩემ გვედით დგები ხოლმე ცუდ ხასიათზე ? გეჯიკავება მასპინძელი.

პონტიან ბიჭს სახეზე მოუსვენრობა ეტყობა უკვე. ალბათ ფიქრობს ნეტა რას ახვეწება დროზე აახვევინოს აქედანო.

-მართლა ძაან ცუდად ვარ გუშინდელის მერე.

-კაი, კაი მაშინ.

პონტიანს ფეიერვერკები აქვს უკვე.

-კაი, აბა კარგად! ემშვიდობები თანამეინახეებს.

გარეთ გამოდიხარ იკეთებ ყურსასმენებს და სიგარეტს უკიდებ.

-ფუი ამის მართლა რამდენს ვეწევი.

ავტობუსში ისევ გძინავს.ეზოში ახლა ბავშვები თამაშობენ მიწაში, ლოთების დანატოვარი ჭიქებით. სახლში შედიხარ, სათაგურში წელში გაწყვეტილი თაგვი გხვდება.

-მუცელმა დაგღუპა შე იდიოტო-ფიქრობ და სანავე ყუთში აგდებ. ხელებს დაიბან გულმოდგინედ. აივანზე გადიხარ სიგარეტის კოლფი ცარიელია იმ მკვდარი თაგვის თვალებივით.

აი, ამ ერთ კოლფსაც ვიყიდი და მერე უეჭველი დავანებებ თავს-გაიფიქრებ.

მე დღეს ჩემს ოცნებებს გავუშინაურდი ისინი საშინლად განსხვადებიან ჩემგან…

ამაზრზენია ! ჩურჩულებდნენ და ჩემსკენ იშვერდნენ თითებს….

ოო როგორ ქედმალურად დამყურებდნენ ზემოდან…

მე კი ჩემი თავი მეზიზღებოდა…

გარშემო ირონიულად თოვდა …

ყველას ფეხებზე ვეკიდეთ მეც და ჩემი ოცნებებიც….

მე კი მიყვარდა….

მე მსიამოვნებდა! და ღმერთო ამავდროულად როგორ მძულდა ჩემი თავი და როგორ მეწვოდა კუჭი, როგორ მინდოდა გრძნობისგან დავცლილიყავი და როგორ მინდოდა ვინმეს ისევე მოესმინა ჩემთვის როგორც მე ვუშვერდი ენას თოვლის ფანტელებს …

იცი მე ეხლა მცივა მაკანკალებს სიცივისგან მაგრამ ვიცი რომ მე ბედნიერი ვარ…

მე მეშინია ცხოვრების საშინლად მეშინია…

მე მეშინია რომ

მე მეშინიააა

მე მეშინიააა

მე მეშინია მარტო დარჩენის.. მე არ  მინდა ჩემი ოცნებების საჯიჯგნი გავხდე..

მე ბევრი რამის თქმა მინდა მაგრამ ვერ ვამბობ…

მე მარტო ვგრძნობ..

მე ეგოისტი ვარ…. და ეგოისტებიც არწყევენ თურმე!

-აჰ, ვერც კი შეგამჩნიე როდის შემოხვედი. ტელეფონი მეორე ხაზზე გადართო და სკამზე მიმითითა, სარწყავი კუთხეში მდგარ წარმოსახვით კარადაში შედო.

-დაჯექი, დაჯექი.აბა! როგორ მიდის საქმეები?- თქვა და გაიღიმა.

-უკეთ-მძიმედ ვუთხარი მე.

-უკეთ ანუ?

-ღმერთს ვეჩხუბე და აღარ მესმის ხმა-შევიშმუშნე.

-კარგია! ხელები მოიფშვნიტა თეთრხალათიანმა და იქვე ქაღალდებში რაღაც ჩაინიშნა, შემდეგ ამომხედა გაიღიმა

-რა ცხვირი ჩმოუშვი კაცო ღმერთის ხმა მღვდლებს აღარ ესმით უკვე. ისე მაინტერესებს რატო ეჩხუბე კაცმა სამყარო შექმნა შენ კიდევ მიდიხარ და უნამუსოდ ეჩხუბები.

-არაფრის შემქმნელი არაა ეგ!-გავიბუტე მე.

-ვაჰ, რატო კაცო?- გადაიხარხარა ხალათიანმა.

-იმიტომ! თქვენ ამას ვერ გაიგებთ!

-სცადე, იქნებ გავიგო. სათვალე მოიხსნა და მინებს წმენდა დაუწყო.

-იდიოტი! გავიფიქრე მე. როგორ ფიქრობთ არაფერი არსებობს?

-ყველაფერს როგორც ცნებას თუ გავითვალისწინებთ არაფერს სააარსებოდ არაფერი რჩება ანუ არ არსებობს.

-თქვენ გავიწყდებათ რომ არაფერი შიძლება ყველაფრის ერთერთი ელემენტი იყოს ან სულაც ემთხვეოდეს ყველაფერს ანუ არაფერი და ყველაფერი თავისივე თავში მოიცავენ ერთმანეთს.

-ჰმ! ჩაფიქრდა. სახეზე ეტყბოდა დაღლილი იყო და აზროვნება ეზარებოდა.

-ყველა ვარიანტში,- განვაგრძე მე,არაფერი არაფერია, აზრი არ აქვს ის იარსებებს თუ არ იარსებებს ამით არაფერი შეიცვლება.

-მოიცა!დაბნეული სახით შემაწყვეტინა.

-მმგონი გაინტერესებდათ

-ყოჩაღ!შემაქო. მაგრამ მგონი დღეისთვის საკმარისია ფილოსოფია. ისე გისწავლია ადმიანისთვის თავგზის აბნევა.

-ღმერთის გავლენაა. გავიბადრე მე.ხალათიანმა გადაიხარხარა.

-ყოჩაღ!ღმერთო! ამოისლუკუნა დაცრემლიანი თვალები ხალათის სახელოთი შეიმშრალა.

-ხოოოოოოოოო! ახლა როგორ გრძნობ თავს?

-ბედნიერი ვარ, ნეტავ აქამდე როგორ შევძელი ასე ცხოვრება? გავიღიმე მე.

-რაღაც იუმორი გაქვთ მოჭარბებული მითხრა და სათვალის ზემოდან გამომხედა.

-ხომ გითხარით ბედნიერი ვარ-მეთქი

-შე იდიოტო! გავიგონე როგორ გაიფიქრა და შევცბი.

წარმოსახვითი კაბინეტი გაქრა.

P.S. ეს ისტორია ამ პიროვნებების შესახებ მოგონილია

შენ არ ელოდები ადამიანს ბავშვივით სუფთას და გეკითხები: ვინ ხარ შენ?

მე შემოვიპარე შენს ცხოვრებაში ნამუსი ავხადე შენს ოცნებას, თვალები აგიხვიე და ჩემს სურვილებში ჩაგახრჩე.

მე არ მითქვამს რომ მიყვარხარ ან მძულხარ და შემეკითხე: ვინ ვარ მე?

შენ ყოველ სიზმარში მღალატობდი შენს ოცნებასთან. ყოველ წამს ხმლით მკუწავდა შენი რაინდი ცდილობდა გამოვედევნე საკუთარ სხეულში ჩასახლებული ავი სული

მაგრამ მე ხელიდან გამოვაცალე აღთქმული დედოფალიდა შევეკითხოთ ვინ არის ის ახლა?

და საერთოდაც ვინ ვართ ჩვენ?